Uyg‘onmoqchi edim saharlab,
uyg‘oqligimni bilib qoldim.
Zilol suvga bosganimda lab,
chanqoqligimni bilib qoldim.
Ko‘ngil sundim goh piyolaga,
ruhim chaydim so‘ng shalolaga.
Talpindimu mushtoq dalaga,
irmoqligimni bilib qoldim.
Dasht-dalada kechdi bolalik,
ko‘rganim dashtligu dalalik.
Paxtalik, pillalik, tillalik
qashshoqligimni bilib qoldim.
Ertak tinglab o‘sdim ko‘rpada,
bilim oldim turfa-turfa-da,
ulug‘ zotlar yoygan surpada
urvoqligimni bilib qoldim.
Sho‘rolarning zamonin ko‘rdim.
Mustaqillik davronin surdim.
Ikki asr, ikki davrdin
saboqligimni bilib qoldim.
Bu hayot tinimsiz qayradi,
kertilsam – yovlarim yayradi.
Boq, qing‘ir u tig‘lar qaydadir?
Qayroqligimni bilib qoldim.
Yoshlik – sayyor, keksalik – turg‘un,
sarvatlarni kelardi ko‘rgim.
Vale, boqib ko‘nglimga bir kun –
zavroqligimni bilib qoldim.
Ruhlansam (buncha besabr men!) –
Havoladim misli abr, men.
Holbuki, yernishin qabrmen –
tuproqligimni bilib qoldim.
Bitibdirman bir nechta kitob –
umrim savollariga javob.
Baribir ham, negadir shu tob
jumboqligimni bilib qoldim.
El-yurtim, ko‘rk bo‘lgil ochunga!
Kaftlarim duoga ochilgan
va lekin barmoqlar sochilgan –
tarqoqligimni bilib qoldim.
Birlashing, sirlashing, barmoqlar;
yuzga nur ulashing, barmoqlar;
yashaylik Vatanni ardoqlab,
ardoqligimni bilib qoldim.
Uyg‘onmoqchi edim saharlab,
uyg‘oqligimni bilib qoldim...
G‘ulom MIRZO